Dit is van mij

Saskia de Coster

SMAK

Samen met Nico Dockx is Saskia curator van de happening in het Gentse SMAK op 10 september.
Meer agenda

FILM 2010

In 2010 maken Saskia de Coster en fotograaf Johan Jacobs een FILM. quite a challenge.

Wat wordt er nog meer verwacht?

IK WIL U NOG EENS ZIEN

Een nieuw verhaal van Saskia is opgenomen in de bundel thrillerverhalen "Stervensuur" (Ambo, 2010), met een inleiding van Bas Heijne. "Ik wil u nog eens zien" is, jawel, de titel van het verhaal. Cloostermans (DS 18/6) over dit verhaal: 'Hoogtepunt van de bundel is 'Ik wil je nog eens zien', de bijdrage van Saskia de Coster. ... De Coster komt hier op de proppen met een duo tweelingzusjes annex gauwdieven. Het is niet erg moeilijk om iemands portefeuille te gappen, als je, zoals een van hen, een houten been hebt om de aandacht af te leiden. Maar de Japanse eigenaar van een portefeuille wil de inhoud ervan terug, ... De Costers verhaal is gestoord, grappig, meisjesachtig, bedreigend en ook nu weer vernuftiger dan je denkt: de M. Night Shyamalan-ontknoping mag er zijn.' 
Een willekeurig fragment:


.... Haar been is winter en zomer ontbloot. Uit hout vervaardigd. Haar geschonken door haar moeder. Een moeder die over het been van haar dochter rijdt: het lijkt ongewoon, maar het komt voor. Lowieze kan het gegil van haar moeder nog horen. Haar schelle decibels overstemden het diepe gegrom van de automotor. Het gegil ging vooraf aan de krak - en toen verloor ze het bewustzijn. Haar moeder is er nooit overheen geraakt. Lowieze wel. Zij bekijkt het zo: dankzij dat kunstbeen is ze binnengegaan in de wereld van de volwassenen. Het been is de kostwinner voor haar en Aline. Niettemin zal haar moeder voor altijd haar schuld mogen afbetalen. Lowiezes wraak slaapt niet, maar waakt over haar en haar zusje.
Voor de rest is alles simpel. Aline en Lowieze horen samen. Samen zijn zij één persoon, samen zijn zij A en L, AL, ALLES, de hele wereld.
Twee zusjes die alles samen doen.
Twee zusjes op de vlucht.
Twee zusjes. Drie benen.
Als ze hand in hand ergens lopen, giechelend en knuffelend, gaan de mensen voor hen en het been aan de kant. Ooit hebben ze een vrouw in haar handtas van struisvogelleer doen kotsen. Lichtjes overdreven, vonden ze. Het is de zusjes niet altijd duidelijk of zij als liefdespaartje oproer veroorzaken, danwel of Marie-Josephine, het houten been, de oproerkraaier is. 

Share/Bookmark

© 2009, PBO | Webdesign: Xntriq.nl